Stephen Hawking —
singulariteiten, informatieverlies en de grens van de tijd

Bijdrage aan de wetenschap

Stephen Hawking bewees samen met Roger Penrose dat de algemene relativiteitstheorie singulariteiten onvermijdelijk maakt: punten in ruimtetijd waar de fysische grootheden oneindig worden en de tijdas ophoudt. Zijn ontdekking van Hawkingstraling (1974) toonde dat zwarte gaten thermisch stralen en langzaam verdampen — wat het informatieverliesparadox opriep: verdwijnt informatie in een zwart gat? Later ontwikkelde hij de no-boundary proposal (met Hartle): het vroege universum heeft geen tijdsgrens maar is eindig zonder rand, zoals het aardoppervlak eindig is zonder rand.

The boundary condition of the universe is that it has no boundary. — Stephen Hawking

Waar het Radicaal Continuüm aansluit

Hawkings no-boundary proposal deelt met het Radicaal Continuüm de intuïtie dat het universum geen tijdsgrens heeft — geen begin in de zin van een tijdstip t=0. Zijn werk aan singulariteiten toont dat de tijdas niet overal geldig is: er zijn punten waar zij ophoudt te bestaan. Dit ondersteunt de positie dat tijd geen fundamenteel attribuut van het universum is.

Waar het Radicaal Continuüm verder gaat

Hawking werkte binnen de relativiteitstheorie en hield vast aan ruimtetijd als kader — ook waar de tijdas problemen geeft. Het Radicaal Continuüm elimineert de tijdas als fundamenteel attribuut. Het informatieverliesparadox lost zich op als er geen fundamentele tijdas is: informatie verdwijnt niet in de tijd omdat er geen tijd is. Het continuüm behoudt alle processtructuur.

Betekenis voor het onderzoeksprogramma

Hawking is de meest herkenbare naam in de populaire wetenschap over ruimte en tijd. Zijn no-boundary proposal is het dichtst bij het Radicaal Continuüm van alles wat hij schreef. Zijn lezers — en dat zijn er miljoenen — zijn een primaire doelgroep.