Bijdrage aan de wetenschap
Arthur Schopenhauer bouwde voort op Kant in Die Welt als Wille und Vorstellung (1818). Zijn centrale these: de wereld zoals wij die kennen is voorstelling — geordend door ruimte, tijd en causaliteit als vormen van het subject. Maar achter die voorstelling ligt de werkelijkheid op zichzelf: de wil. Die wil is tijdloos, één en zonder onderscheid. Individuele objecten en personen zijn verschijningsvormen van dezelfde tijdloze wil.
Der Wille ist das Ding an sich — die innere Gehalt, das Wesen der Welt. — Arthur Schopenhauer
Waar het Radicaal Continuüm aansluit
Schopenhauers structuur sluit nauw aan bij het Radicaal Continuüm. Zijn onderscheid tussen de wereld als voorstelling — geordend door tijd, ruimte en causaliteit — en de wereld als wil — tijdloos en één — correspondeert met het onderscheid tussen de waarnemingswereld van de embedded waarnemer en het tijdloze continuüm. Zijn these dat individualiteit een product is van de aanschouwingsvormen — en niet van de werkelijkheid zelf — weerspiegelt de stelling dat de waarnemer onderscheid aanbrengt dat in het continuüm niet bestaat.
Waar het Radicaal Continuüm verder gaat
Schopenhauer identificeert het tijdloze fundament als wil — een metafysische entiteit die hij verbindt met de innerlijke ervaring van het lichaam en met de drang in de natuur. Het Radicaal Continuüm vervangt de wil door processtructuur: een begrip dat aansluit bij de moderne natuurwetenschap en geen metafysisch subject vereist. De structuur is gelijk; de invulling is wetenschappelijk.
Arthur
De wereld als voorstelling: geordend door tijd, ruimte en causaliteit als subjectieve vormen. Het tijdloze fundament is de wil — één, onderscheidsloos, metafysisch. Individualiteit en tijd zijn verschijning, niet werkelijkheid.Radicaal Continuüm
De waarnemingswereld van de embedded waarnemer: geordend door tijd, ruimte en causaliteit als eigenschappen van de waarnemingspositie. Het tijdloze fundament is het continuüm van procesrelaties — beschrijfbaar, wetenschappelijk. Individualiteit en tijd zijn perspectief, niet werkelijkheid.Betekenis voor het onderzoeksprogramma
Schopenhauer is na Spinoza de meest directe filosofische verwant van het Radicaal Continuüm. Zijn werk toont dat de intuïtie van tijdloosheid en eenheid een lange filosofische traditie heeft. Het Radicaal Continuüm geeft die traditie een wetenschappelijke grondslag.
← Terug naar alle wetenschappers