Charles Darwin —
natuurlijke selectie, toeval en de vraag naar noodzaak

Bijdrage aan de wetenschap

Charles Darwin publiceerde in 1859 On the Origin of Species — een van de meest invloedrijke wetenschappelijke werken ooit. Zijn centrale mechanisme: erfelijke variatie gecombineerd met natuurlijke selectie verklaart de aanpassing en diversificatie van soorten zonder een externe ontwerper. Evolutie heeft geen doel, geen richting en geen eindpunt. Mutaties zijn toevallig; selectie is blind voor de toekomst.

There is grandeur in this view of life, with its several powers, having been originally breathed into a few forms or into one. — Charles Darwin

Waar het Radicaal Continuüm aansluit

Darwins afwijzing van teleologie — van een extern ontwerp of doel — sluit aan bij het Radicaal Continuüm. Het continuüm heeft geen doel; processtructuren ontvouwen zich zonder richting vanuit een extern perspectief. Zijn nadruk op de positie van het organisme in zijn omgeving — altijd embedded, altijd in wisselwerking — correspondeert met de kernstelling dat de waarnemer nooit buiten het systeem staat.

Waar het Radicaal Continuüm verder gaat

Darwin beschouwt mutaties als fundamenteel toevallig. Het Radicaal Continuüm neemt een andere positie: mutaties zijn epistemisch onvoorspelbaar vanuit de positie van de embedded waarnemer, maar ontologisch vastgelegd in de processtructuur van het continuüm. Evolutie is niet stuurloos maar volledig bepaald — alleen niet voorspelbaar vanuit een interne positie.

Betekenis voor het onderzoeksprogramma

Darwin is de meest fundamentele uitdaging voor elke visie die determinisme claimt: als mutaties toevallig zijn, hoe kan het universum dan volledig bepaald zijn? Het Radicaal Continuüm beantwoordt die uitdaging direct: toeval is epistemisch. Darwin stelt de vraag; het RC geeft het antwoord.