Publicaties

Dit proefschrift formuleert een gesloten wereld waarin de waarnemer niet buiten het universum staat, maar er intrinsiek deel van uitmaakt. Deze positie wordt in de klassieke wetenschap regelmatig over het hoofd gezien. Op kwantumniveau wordt het echter onvermijdelijk: je neemt iets waar terwijl je zelf onderdeel bent van hetgeen je waarneemt.

De discussie tussen Niels Bohr en Albert Einstein draaide hier decennialang om, en is tot op de dag van vandaag niet beslecht. Het Dubbelspletexperiment maakt hetzelfde zichtbaar: het maakt uit of je observeert of niet. Dit proefschrift legt uit waarom de positie van externe waarnemer in de klassieke wetenschap onmogelijk te handhaven is.

Het centrale gedachte-experiment is dat van het stilgezette universum. Als het universum volledig tot stilstand zou komen — geen beweging, geen verandering — dan vallen begrippen als tijd, vrije wil en oorzaak-en-gevolg uit elkaar. Ze blijken geen fundamentele eigenschappen van de werkelijkheid, maar ervaringen die ontstaan vanuit een beperkt waarnemersperspectief.

De consequenties zijn groot: Einsteins blokheelal kan niet langer als uitgangspunt dienen, de Schrödingervergelijking komt onder druk te staan, en de discussie tussen Bohr en Einstein over determinisme en indeterminisme wordt grotendeels overbodig. Alles verloopt volgens het vaststaande universele proces van het eenrichtingscontinuüm.

This dissertation presents the same foundational argument in English, formulating a closed world in which the observer — in whatever capacity, biological or otherwise — does not stand outside the universe but is intrinsically part of it.

Using the thought experiment of the frozen universe, the work demonstrates that time, free will, and change are not fundamental features of reality but experiential concepts that arise from within a continuous, directed universal process. If the universe were to freeze completely, these concepts would cease to apply — revealing their nature as perceptual, not ontological.

The dissertation argues that what we call free will or choice is our human experience of a much deeper process that we cannot step outside of. It bridges classical physics — from Newton to contemporary quantum theory — and offers a new reflexive scientific method in which reality, perception, and causality converge into one closed, relational whole.

This work examines the relationship between measurement, probability, and physical reality within quantum mechanics. Rather than modifying the mathematical formalism, it investigates whether the probabilistic description of quantum phenomena is better understood as epistemic — a reflection of limited knowledge — rather than ontological, as an inherent feature of reality itself.

A conceptual framework of a static universe is introduced, in which all physical states are considered part of a single, fixed totality. Within this perspective, measurement outcomes reveal aspects of an already determined structure rather than generating new outcomes through the act of observation.

The paper positions itself within ongoing discussions on the interpretation of quantum mechanics and contributes to the dialogue on determinism, observer-dependence, and the nature of physical reality.

Deze publicatie vormt het vertrekpunt van het bredere onderzoeksproject. Ze legt uit waarom wetenschappers — van Einstein en Bohr tot hedendaagse denkers als Sabine Hossenfelder en Gerard 't Hooft — de waarnemer consequent beschouwen als een buitenstaande entiteit, terwijl ze zelf onlosmakelijk deel uitmaken van het universum dat ze onderzoeken.

De publicatie introduceert het gedachte-experiment van het stilstaande universum als instrument om dit te verduidelijken, en positioneert het onderzoek als een radicaal nieuw inzicht: niet een correctie op bestaande theorie, maar een fundamenteel ander uitgangspunt voor het begrijpen van werkelijkheid, waarneming en causaliteit.

Alles in het universum — inclusief het menselijk bewustzijn, de evolutie en elk kwantumproces — is onderdeel van één continu, onomkeerbaar universeel proces. Toeval, vrije wil en tijd zijn geen fundamentele eigenschappen van dat proces, maar ervaringen van waarnemers die zich niet bewust zijn van hun eigen positie daarbinnen.

This dissertation argues that coincidence is not a feature of reality but a construct of limited perception. The central claim is that Einstein was ultimately right in his deterministic intuition — but that neither Einstein himself nor subsequent thinkers, including Bohr and 't Hooft, fully identified why.

The work examines the long-standing debate between Einstein and Bohr on determinism and indeterminism, and argues that the deadlock persisted because both sides approached the problem from outside the system they were describing. Once the observer is understood as an intrinsic part of the universe — not an independent spectator — the apparent randomness of quantum events dissolves into a question of limited knowledge, not fundamental indeterminacy.

Coincidence, in this framework, is an epistemic phenomenon: it arises wherever a positioned observer lacks access to the full causal chain. The universe itself operates without coincidence. What we call chance is always, at its root, the edge of what we can see.

Dit artikel introduceert het Radicaal Continuüm: een tijdloos ontologisch raamwerk waarin het universum bestaat als één ononderbroken continuüm van processen — zonder verleden, heden of toekomst. Tijd is geen fundamentele grootheid maar een emergent verschijnsel dat voortkomt uit embedded waarneming.

Het raamwerk herformuleert determinisme als een structurele eigenschap van het continuüm, onafhankelijk van temporele causaliteit. Het biedt een vierde uitweg naast de drie klassieke alternatieven voor Bell's ongelijkheid — tijdloze structurele correlatie — en lost het meetprobleem van de kwantummechanica op zonder bewustzijn als fundamentele grootheid te introduceren.

Het artikel positioneert het Radicaal Continuüm ten opzichte van Einstein, Bohr, Bell, 't Hooft, Barbour, Rovelli, Penrose, Hawking, Wheeler, Tononi en Friston, alsmede de filosofische tradities van Kant, Spinoza en Whitehead. Het gedachte-experiment van het stilstaande universum wordt hier formeel geïntroduceerd als epistemisch instrument.

Beschikbaar in het Nederlands (Het Radicaal Continuüm) en Engels (The Radical Continuum) via hetzelfde Zenodo-record.